Het Duitse Avontuur (4): naar Leipzig

Vanmorgen checkten we ontspannen uit ons hotel. Op naar Leipzig! Vierenhalf uur rijden, dus vroeg weg was niet nodig. Dachten we. Alleen vond de auto het na een uurtje tijd om op te merken dat de motorolie laag stond. Nog niet alarmerend, maar wel een keer bijvullen. Gelijk maar doen, dachten we. Het instructieboekje meldt dat de dealer de juiste olie moet opgeven. Dus naar Nederland gebeld en de specificatie opgevraagd. Die hadden ze bij het tankstation langs de snelweg niet. Dus van de snelweg af, naar de vlakbij gevestigde Volkswagendealer. Die had de juiste waar, extra goed waarschijnlijk, in ieder geval aan de prijs. Halve liter erbij, lampje uit, en weer door...

We lunchten langs de snelweg en reden weer verder. De middag was al ver gevorderd toen we dan eindelijk Leipzig bereikten. We passeerden een bordje "milieuzone". En ineens viel het kwartje: daar moet je zo'n sticker voor hebben. Helemaal vergeten. Terwijl die gedachte onder woorden werd gebracht, doemde het pand van een Audidealer op. De receptioniste wist van wanten en na een kwartiertje reden we met groene Umweltplakette op de voorruit de stad in.

Het hotel vinden in de binnenstad - laatste stukje te voet - was nog even een uitdaging, maar na een telefoontje loodste de receptioniste ons binnen. Vlakbij het hotel bevindt zich het nieuwe raadhuis. Nu is dat begrip nieuw relatief: op de fontein die erbij hoort, staat dat het fraaie pand in 1905 geopend werd. We hebben het van voren en van achter gefotografeerd en op het naastgelegen terras gegeten. Lekker gegeten, wat is er meer van te zeggen?

Daarna nog een rondje door de stad in de avondschemering. De temperatuur was inmiddels aangenamer. We kwamen langs de Thomaskirche (waar Bach ooit musiceerde) en de Nicolaikirche (startpunt van de vredesdemonstraties tegen de communisten eind jaren tachtig). Op de markt vonden we het oude stadhuis, een prachtig gebouw in Renaissancestijl, dat nu een museum huisvest. Dat werd gefotografeerd, en de fotografe ook.

Voorlopige conclusies: Leipzig is prachtig en de airco in het hotel werkt goed. Een prima start van ons verblijf dus ;-)

Het Duitse Avontuur (3)

Deze zondagmorgen bezochten we de Evangelische Kirche van Ibbenbüren. In de zomermaanden houdt men de diensten niet in één van de kerkgebouwen, maar op bijzondere plaatsen. Vandaag was dat het terras van een strandtent aan de Aasee, een recreatieplas.

Zo zaten we om half elf op de houten bankjes, met een behoorlijk grote groep mensen, van wie de gemiddelde leeftijd niet erg laag lag. We zaten naast een dame van 86, die overigens nog elke dag een rondje rond het meer liep (ca. 3 km). Er was een elektronische piano, die bespeeld werd door een bekend musicus die ook concerten geeft - aldus de aardige buurvrouw. De lezingen werden verzorgd door enkele gemeenteleden. De plaatselijke predikant had de leiding. Naar aanleiding van de eerste verzen van Genesis 2 en het verhaal van de wonderlijke visvangst in Lukas 5, wees hij ons op het belang van rusten. Er is ruimte voor Gods werk in ons leven als wij niet meer zelf bezig zijn alles tot stand te brengen. Zijn adem kan uitgebluste mensen dan nieuw leven inblazen. 

We kregen na afloop allemaal nog iets te drinken aangeboden. Toen we dat op hadden, hebben we het rondje om het meer zelf ook maar eens gelopen. We kwamen er heel wat nijlganzen tegen, zoals deze vergadering.

Terug in het hotel hebben we geluncht. Na wat gelezen te hebben, gingen we nogmaals wandelen. Ditmaal met stevige wandelschoenen, en dat was nodig. We liepen weer over een stuk beboste heuvelrug en dat was fijn, want de zon scheen krachtig. Dat was op de open plekken wel te voelen. We passeerden de Eisenquelle. Na een bominslag in de Tweede Wereldoorlog ontstond in de krater een bron van ijzerhoudend water, te herkennen aan de rode kleur.

Onze wandeling, over vlakke en steile paden, voerde ons langs een stukje van de Dörenther Klippen. Dit deel van het Teutoburger Wald is niet zo heel hoog, tot ca 150m boven normaal Duits peil, maar kent steile rotswanden. Een drietal naast elkaar staat bekend als de Dreikaiserstuhl. Er zouden allerlei legenden zijn rond de namen van de rotsen, maar die van deze kon ik zo gauw niet vinden. We voelden onszelf in elk geval wel tot keizerlijke hoogte verheven toen we elk op één van de rotsen gingen zitten en elkaar vanaf die troon fotografeerden.

Er waren ook mooie uitzichten op het Bocketal, het dal waarin ons hotel staat. En natuurlijk kwamen we ook Hermann weer tegen.

Na de wandeling, die zo'n twee uur duurde, hebben we op het terras van het hotel gegeten en daarna nog een Nederlandse kerkdienst teruggekeken.

Hiermee sluiten we dit weekend in het Teutoburger Wald af. Morgen wacht Leipzig ons!

Het Duitse Avontuur (2): Tecklenburg +

Na een heerlijk ontbijt van het uitgebreide buffet komen we tot de conclusie: het hotel is prima. Echt op de oudere doelgroep gericht, maar daardoor ook heerlijk rustig en schoon. Wel volgens strakke ordening: we zitten altijd aan hetzelfde tafeltje; dat is onze plek, voor ons gereserveerd. Maar voor een paar dagen is dat niet erg.

We hebben vandaag wat verkennende bewegingen gemaakt in de omgeving. We beseffen dat je als bloggers foto's moet maken. Dus naast het hotel werd gelijk de telefoon getrokken voor een foto van het landschap.

Toen reden we naar Tecklenburg, de naamgever van het Tecklenburger Land. Een historisch stadje: charmante straatjes met kleine winkeltjes en terrasjes. Veel vakwerk met mooie opschriften boven deuren.

Tecklenburg ligt hoog. Het omringende land is vlak of licht glooiend en daar steekt de bergrug van het Teutoburger Wald bovenuit. Het hoogste punt is de oude burcht. Door de ligging van de burcht waren de graven van Tecklenburg machtig in de late middeleeuwen. Nadat de stad zijn onafhankelijkheid verloor, begin 18e eeuw, is het slot echter in verval geraakt. Vele stenen en ornamenten zijn hergebruikt in gebouwen in de stad. Nu resteert nog een ruïne, alleen restanten van muren eigenlijk. Niet heel fotogeniek, dus wij richtten ons op het uitzicht.

In de loop van de middag verlieten we Tecklenburg en gingen naar Ibbenbühren, een andere plaats in de nabijheid. Het centrum is minder pittoresk dan Tecklenburg, maar heeft wel veel winkels en voorzieningen. En ze hadden er een Eiscafe. We wilden een bescheiden ijsje nemen, maar er ging iets mis in de vertaling... In een winkelstraat zagen we een grappige variant op de gekleurde parapluutjes die je vaker ziet: gietertjes.

Op straat kwamen we nog Bijbelse kunst tegen. Een tegel vermeldt hier: wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.

We zoomen nog even in op de bloemen van deze trompetbloem, een klimplant die een hele gevel had veroverd.

Vanavond een eenvoudig maal: op het dorpsfeest van Brochterbeck, 10 minuten lopen van het hotel, kochten we bij een kraampje twee porties Pommes mit Mayonaise een Bratwurst en een Steakbrötchen. En dat smaakte prima! 

Weer terug in het hotel rusten we uit van de meer dan 13.000 stappen van deze dag.

Het Duitse Avontuur (1)

Vandaag de start van het Duitse Avontuur van J&J!

Vanmorgen de koffers ingepakt en ingeladen, vanmiddag ca. half 2 vertrokken. Het eerste hotel was immers maar zo'n 3,5 uur rijden. Dat was echter buiten onze agrarische vrienden gerekend. Zij besloten uitgerekend toen wij aankwamen de A1 te blokkeren. Ammoniak uitstoten is één ding, maar onze vakantie frustreren, dat gaat echt te ver!

Lange files. Ons navigatiesysteem stuurde ons dwars over de Veluwe langs allerlei dorpjes. Maar ook die secundaire wegen werden steeds drukker. Dus het duurde lang, erg lang, voor we bij Stroe weer de snelweg op konden.

Eerst maar even koffie gehaald om wat bij te komen. En toen alsnog naar de Duitse grens.

Die passeerden we zonder problemen en al snel waren we op onze bestemming: Brochterbeck in het Teutoburger Wald. Dat is, anders dan de naam doet vermoeden, een bergrug. Uiteraard wel met bomen erop.

Na de maaltijd in ons hotel (Duitse porties) maar een wandelingetje gemaakt. Steil omhoog, langs het boskapelletje en naar de Hermannsweg, de 156 km lange wandelweg over de bergrug van het Teutoburger Wald.

Want op hem zijn ze hier apetrots: Hermann, ofwel Arminius, vorst van de Cherusken. Hij versloeg in de slag in het Teutoburger Wald in 9 na Christus de Romeinse legers en drong ze ver terug. Vanaf de 19e eeuw werd hij steeds meer een identificatiefiguur voor de Duitse eenheid en kreeg mythische proporties. Ons deed het denken aan een zeker Frans stripverhaal over een Gallisch dorpje, u weet wel.

We zijn van plan dit weekend nog wat over Hermanns weg te wandelen. Mooi is het hier in elk geval!