De Panne -2-

Om 9.00 uur ontmoetten we elkaar in de ontbijtzaal.

T&B hadden er voor die tijd al een rondje strand op zitten.

Na het smakelijke ontbijt liepen we van ons hotel 200 meter naar de tramhalte. Daar kochten we dagkaarten en stapten in de kusttram die ons naar Nieuwpoort vervoerde. Onderweg zagen we hoe vol de Belgische kust gebouwd is. Eindeloze rijen huizen, appartementen en hotels met daartussen af en toe een stukje duingebied.

In Nieuwpoort liepen we door het oude centrum. Op het fraaie Marktplein, tegenover het Belfort, dronken we koffie. Vervolgens liepen we door de fraaie Onze Lieve Vrouwekerk. 

Daarna bezochten we het Albert I-monument. Bij Nederlanders roept de naam Nieuwpoort direct het getal 1600 op. Daarvan zagen we geen sporen. Wel troffen we herinneringen aan een andere oorlog: de Eerste Wereldoorlog. Nieuwpoort ligt namelijk aan de (monding van de) IJzer. En bij deze rivier was het dat de Belgische troepen stand hielden en, met behulp van een soort waterlinie, de Duitse troepen wisten tegen te houden. Ter herinnering hieraan is een monument gebouwd waarin een standbeeld van de toenmalige koning Albert I te paard is opgenomen.

Na een echt Belgische lunch (geen broodjes kaas dus) wandelden we langs de IJzer in de richting van de zee. We bekeken het grote kunstwerk dat (in het Frans) de Bijbelse naam "de wind blaast waarheen hij wil" draagt. Het bestaat uit vlaggenmasten met daaraan windvanen.  Die dragen tien verschillende kleuren, die in alfabetische volgorde gerangschikt zijn.

Na nog een tussenstop in Nieuwpoort-Bad, met een bezoek aan een strandtent voor een lekker drankje, reisden we weer op rails terug naar het hotel. 

Aan het begin van de avond aten we nog een lichte maaltijd (pannekoek!) op een terras aan het strand in De Panne. Na de copieuze lunch was dat genoeg.

Tot zover het verslag van deze dinsdag. We zijn hier in West-Vlaanderen, maar zo dicht bij de grens horen we ook veel Frans. Daarom: à demain!

Tekst: de Duitse Avonturier.

De Panne -1-

Vandaag het vervolg van ons vakantieavontuur. Dit keer wordt het een verslag vanuit België!

Om 12.00 uur had het complete reisgezelschap, deze week bestaand uit 5 personen, afgesproken bij de molen in Doel. Doel ligt op de linkeroever van de Schelde, vlakbij de Nederlandse grens en is vooral bekend als 'spookstad' door de vele leegstaande huizen voorzien van graffiti én natuurlijk ook van de kerncentrale.
In 1970 had het dorp nog 1400 inwoners, inmiddels zijn dat er maar tientallen meer...

Sinds de jaren zestig raakte het dorp bekend door de uitbreidingsplannen voor de haven van Antwerpen die het dorp zouden laten verdwijnen. 
Bewoners die dat wilden, konden vanaf 1999 hun woning vrijwillig verkopen aan de Maatschappij voor Grond- en Industrialisatiebeleid van het Linkerscheldeoevergebied (MLSO).

In maart 2022 werd een akkoord bereikt waardoor de uitbreiding van de haven door kan gaan, zonder dat Doel daardoor moet verdwijnen of onleefbaar wordt. Ook het veer tussen Lillo en Doel werd toen weer hersteld. Er is nu zelfs een terugkooprecht voor inwoners die ooit hun woning verkochten aan de overheid ter onteigening.

De parochiekerk van Doel is gewijd aan Maria-Tenhemelopneming. De kerk werd tussen 1851 en 1854 gebouwd volgens een ontwerp van de stadsarchitect van Gent. Na schade door verzakkingen is de kerk zo'n 25 jaar geleden grondig gerestaureerd. Inmiddels is hij weer behoorlijk scheefgezakt. 

Om krakers te weren, zijn de meeste huizen dichtgespijkerd of zelfs voorzien van metalen platen. Dat geeft toch een wat naargeestige sfeer... Niet onaardig om op een zonnige dag door de verlaten straten te lopen en foto's te maken. Maar ik zou niet willen ruilen met de paar bewoners die er nu nog wonen.
's Avonds, 's nachts en in het weekend kun je trouwens niet zomaar met de auto het dorp inrijden. Je moet dan je identiteitsbewijs in een automaat steken, waardoor een paal die de toegang blokkeert, in de grond zinkt. Doordeweeks overdag is het geen probleem, zodoende konden wij dus gewoon met de auto het dorp inrijden.

Bij de Molen lunchten we op het terras en reden daarna naar Lissewege, een dorpje net ten noorden van Brugge. Een soort Thorn, alleen dan in Vlaanderen.

We werden creatief welkom geheten!

Leuke stokrozen! Uiteraard weer wat zaadjes meegejat ;-)

Na nog een klein uurtje rijden, kwamen we op de plaats van bestemming: Hotel Iris in De Panne (de naam De Panne is afkomstig van het woord duinpan).
De auto's konden gelukkig direct naast het hotel geparkeerd worden.

Om 18.00 uur aten we bij de Italiaan aan de Zeedijk een heerlijke pizza of pasta.

Bij een andere Italiaan scoorden we een toetje. Dat smaakte naar meer!

De Panne heeft nooit een eigen haven gehad, maar had rond 1900 wel de op een na grootste vissersvloot van de Belgische Kust. De boten met platte bodem werden op het strand getrokken. De plannen om een haven aan te leggen, zijn nooit uitgevoerd en uiteindelijk verdwenen de vissers geleidelijk uit het dorp. Van een vissersdorp werd het een toeristische badplaats. Op de zeedijk werden villa's in pittoreske stijl gebouwd. Door de komst van het massatoerisme vanaf de jaren 50, verdwenen de kustvilla's en kwamen er hoge appartementsblokken voor in de plaats. Van de oorspronkelijke bebouwing is helaas haast niets meer over.
Villa Kaatje gelukkig nog wel!

Door de zeelucht slapen we hopelijk als rozen!

Tot morgen!