Van Dublin naar Kilkenny

En natuurlijk was er ook vannacht weer feest in de Harcourt Street in Dublin... Blijkbaar ben ik er ondertussen aan gewend, want ik heb redelijk geslapen. Om 7.45 uur vertrokken Tanja en ik weer voor ons dagelijkse ritueel. Vanochtend ging de paraplu mee, maar we hoefden 'm niet te gebruiken. Toen we terugkwamen werd er bij de club aan de overkant van de straat net een voorraad bier afgeleverd. Ze gaan waarschijnlijk vanavond weer verder met feestvieren ;-)
Wij zullen er dan in ieder geval geen last meer van hebben!

Rond 8.30 uur ontbeten we, waarna we de laatste spullen inpakten en om ong. 10.00 uur uit Dublin vertrokken.

We stopten bij een mooi uitkijkpunt over de stad.

  

Omdat we vandaag niet zo'n grote reis moesten maken, besloten we om een omweg te nemen door de Wicklow Mountains over de Old Military Road.

Deze Military Road loopt dwars door de Wicklow Mountains en werd aangelegd door de Engelsen tijdens hun veldtocht tegen de Ierse rebellen na de opstand van 1798. We passeerden o.a. Glencree, Sally Gap en Glemnacass (waterval).

De Wicklow Mountains (de hoogste berg is 915 meter) liggen op een uur rijden vanaf Dublin. Door de ontoegankelijkheid vormden deze bergen een veilige schuilplaats voor tegenstanders van de Engelse heersers. Hoewel de inwoners van het grootste gedeelte van het zuidoosten in de Pale* gehoorzaamden aan de Engelse kroon, waren in de Wicklow Mountains krijgsheren als de O'Tooles  de baas. Ook de opstandelingen van 1798 zochten hier hun toevlucht. Een van hun leiders, Michael Dwyer, wist zelfs tot 1803 in de buurt van Sally Gap uit handen van de Britten te blijven. De bouw van de Military Road maakte het gebied toegankelijker, maar nog steeds zijn de bergen zeer dun bevolkt.

*Het woord Pale verwijst naar het gebied rond Dublin waar de Engelsen vanaf de Normandiërs tot in de tijd van de Tudors de macht uitoefenden. Op het hoogtepunt van de Engelse invloed in Ierland strekte de Pale zich uit van Dundalk in County Louth tot aan de stad Waterford. Ierse hoofdmannen buiten de Pale mochten hun land behouden mits ze hun erfgenamen binnen de Pale lieten opgroeien. De bewoners van de Pale steunden de belangen van de Engelse koning en beschouwden zichzelf als de bewakers van de Engelse normen en waarden in Ierland. Hierdoor werd de kloof tussen de oorspronkelijke Ierse bewoners en de veel kleinere groep Anglo-Ieren steeds groter, een voorbode van de tot mislukking gedoemde Britse inmenging in Ierland.
Tot zover de geschiedenisles voor vandaag!

Onderweg kwamen we door het plaatsje Hollywood. We wilden graag eten bij de plaatselijke Inn, maar ondanks het bord 'food served all day', waren ze nog niet open. We reden nog maar een stukje verder en lunchten uiteindelijk in Kilcullen, waar ik een sandwich met goatcheese and onions at, met daarbij natuurlijk chips... Dat (aardappels) krijg je trouwens bij veel gerechten erbij of is een onderdeel van het eten. Het is geen wonder dat, toen de aardappeloogst mislukte, er een grote hongersnood ontstond (1845-1848). 1 miljoen Ieren zijn gestorven van de honger en minstens zoveel emigreerden naar Amerika.

Na het eten reden we verder over de M9 tot vlakbij Kilkenny. Om 15.00 uur waren we ingecheckt in het Pembroke Hotel.

Ondanks de regen hebben we een wandelingetje gemaakt naar het Kilkenny Castle (te zien vanuit mijn hotelkamer).



Dit Normandische fort (een van de beroemdste van Ierland) werd rond 1190 gebouwd en is tot 1935 bewoond geweest. Vanaf het eind van de 14e eeuw woonde de machtige familie Butler er. Zij veroverden de macht in die periode en hielden die meer dan 500 jaar.

Omdat het bleef regenen, zijn we maar gaan eten. Winkelen doen we morgenochtend nog wel...
We kwamen, op verzoek van de kids, bij een Italiaans restaurant terecht, waar o.a. pizza werd gegeten en chocolate cake/wild berry cream cake na...

Nu gaan we nog wat ontspannen op de hotelkamer. Morgen reizen we verder naar Ballycotton.

Monday in Dublin

Vannacht was het helaas weer feest bij ons in de straat. De laatste feestgangers stapten vanochtend rond 7.00 uur in de taxi. Zelfs als ik het zou willen, zou ik het zolang niet volhouden... Maar goed, ik heb ook geen enkel plan in die richting. Voor de nachtrust was het niet echt geweldig. We blijven moed houden voor komende nacht! Die lui moeten vasten morgen weer naar hun werk (hoop ik).

Om 7.45 uur gingen Tanja en ik weer op pad voor onze morgenwandeling. Onderweg zagen we diverse zwervers liggen slapen in portieken. Die (de zwervers, niet de portieken ;-) zijn er ontzettend veel in deze stad. Als je over straat loopt, word je regelmatig aangesproken of je nog wisselgeld hebt. Het voelt niet helemaal goed om niks te geven, maar ik ben bang dat het geld niet nuttig besteed zou worden...

Om 8.30 uur gingen we gezamenlijk ontbijten. De heren kozen wederom voor het Irish breakfast, A.L. en F. voor de pancakes en Tanja en ik gingen vandaag voor de vegetarian omelette with spinach and mushrooms. Aangevuld met wat toast, een broodje met jam, yoghurt, koffie en sinaasappelsap was het genoeg om de dag weer aan te kunnen.

Om 10.15 uur verlieten we het hotel en gingen een rondje met de hop-on-hop-off-bus doen. We hadden een leuke chauffeur die wel van een grapje hield. Als we tevreden over hem waren heette hij Phill, bij klachten was zijn naam Frank...

Onderweg zagen we onder andere:

O'Connell Street: Tijdens de paasopstand van 1916 en de Ierse Burgeroorlog werden verschillende gebouwen in deze straat verwoest. Er zijn nog enkele oude panden bewaard gebleven zoals de General Post Office (1818). Dit gebouw groeide uit tot een symbool van de Paasopstand. Op tweede paasdag namen leden van de Irish Volunteers en de Irish Citizen Army het gebouw in en riep Patrick Pearse de Ierse Republiek uit. Na een week van beschietingen door de Britten moesten de rebellen zich overgeven.

Daniel O'Connell Monument: de eerste opstand tegen de Britse overheersing werd in 1803 geleid door Robert Emmet, die Dublin Castle probeerde in te nemen. Daniel O'Connell, een katholiek jurist die later de bijnaam The Liberator kreeg, steunde massale vreedzame demonstraties en werd in 1828 tot parlementslid gekozen, maar mocht als katholiek zijn zetel niet innemen. Als gevolg van O'Connells protestacties werd in 1829 de Emancipation Act aangenomen. In 1841 werd O'Connell de eerste katholieke burgemeester van Dublin, maar werd twee jaar later gevangen gezet toen hij de Act of Union wilde afschaffen. In 1882 kreeg hij alsnog dit monument.

Guinness Storehouse: Guinness is een stout, een bijna zwart bier, dat bekendstaat om zijn moutachtige smaak en romige schuimkraag. De brouwerij is 200 jaar geleden klein begonnen, maar is nu 26 ha groot en daarmee de grootste in Europa. De vier voornaamste ingrediënten van Guinness zijn gerst, hop, gist en water.

Standbeeld van Molley Malone: de verkoopster van kokkels en mosselen uit het bekende Ierse volksliedje van Jean Rynhart.

Bruggen over de rivier de Liffey

St. Patricks Cathedral: de grootste kerk van Ierland, gesticht naast een heilige bron die St. Patrick rond 450 zou hebben gebruikt om bekeerlingen te dopen. Jonathan Swift de beroemde schrijver van o.a. Gulliver's Travels werd in 1713 deken van St. Patricks Cathedral.

Temple Bar: deze buurt is vernoemd naar Sir William Temple, die de grond in het begin van de 17e eeuw aankocht. 'Bar' betekent: pad langs de rivier. In de 19e eeuw raakte de wijk in verval. Het terrein werd opgekocht om er een nieuw busstation te bouwen. Kunstenaars en winkeliers vestigden zich er tijdelijk, maar bleven zitten toen de plannen voor het busstation niet ten uitvoer werden gebracht. Temple Bar bloeide op en is nu een bruisende buurt vol cafés, restaurants, winkels en galeries.

Rond 12.00 uur waren we weer bij het beginpunt.

Natuurlijk moest er nog even geshopt worden bij de Irish Gift Shop.

Daarna lunchten we bij The Oval Bar.

's Middags maakten we nog een ritje me de hop-on-hop-off-bus, nu de Docklands Route.

We kwamen o.a. langs:

Jeanie Johnston Tall Ship: met dit schip voer men tussen 1847 en 1855, ten tijde van de hongersnood, naar de Nieuwe Wereld. Er werden ruim 2500 mensen vervoerd, deze hebben dat allemaal overleefd! Een prestatie op zich, dus.

Samuel Beckett Bridge: deze brug lijkt op een harp, het nationale symbool van Ierland. De stalen constructie is bij Hollandia in Krimpen a/d IJssel gebouwd en daarna met een schip naar Dublin vervoerd.

En we kwamen langs een vestiging van PWC!

Bij de Starbucks kochten we wat te drinken en daarna winkelden we nog wat.

We gingen terug naar het hotel en rustten wat uit in onze hotelkamers en aten vanavond echt Iers bij The Old Storehouse in Temple Bar: Irish stew en cottage pie.

Nu gaan we onze spullen inpakken, want morgen vertrekken we naar Kilkenny.

Sunday in Dublin

Ons hotel staat in de buurt van het uitgaanscentrum. Gisteravond was het al erg druk in de straat en dat bleef vannacht zo, tot een uur of 5... Een ongelooflijke hoeveelheid taxi's reed af en aan en voerde allerlei mensen (in diverse stadia van beschonkenheid) af. Deze mensen maakten helaas een hoop lawaai en ook de taxi's toeterden regelmatig, voor onze nachtrust was dit niet echt bevorderlijk. Rond een uur of drie heb ik uit het raam gehangen om een foto te maken

en Tanja maakte in de kamer naast mij dit filmpje...

Hopelijk gaat het vannacht niet weer zo, het is nu nl. al weer behoorlijk rumoerig... 

Om 7.45 uur besloten Tanja en ik om een ochtendwandeling te gaan maken. Het miezerde nog wel een beetje, maar we moesten er gewoon even uit. We gingen zonder plattegrond op stap en ons richtingsgevoel is gelukkig nog prima. Tegen 8.30 uur waren we weer terug. Rond die tijd zouden we gaan ontbijten en de rest van the family stond al op ons te wachten. De (volwassen) heren gingen voor het traditional full Irish breakfast. De rest koos de pancakes with mixed savoury fruit compote dusted with icing sugar.

Rond 10.00 uur vertrokken we lopend (toen nog in de regen) naar de Abbey Presbyterian Church.

Het is een mooie kerk, gebouwd in 1864 dankzij een donatie van de zakenman Alexander Findlater. Zijn naam werd dan ook met ere genoemd op een bordje in het portaal. Andere bordjes aan de muren noemden namen van andere personen die herdacht werden. Wij zagen onder meer een predikant die op de leeftijd van 44 was overleden in 1973 en de naam van een gemeentelid dat in 1912 met de Titanic is vergaan.

Deze kerk is ruim twee kilometer bij ons hotel vandaan, dus we hebben onze zondagse wandeling (v.v.) al gemaakt. Die voerde langs (en terug door) St. Stephen's Green, een stadspark, dat eerder als weiland en galgeveld heeft dienst gedaan, langs mooie winkelstraten en vele oude statige gebouwen. Gelukkig begon de dienst om 11.00 uur, zodat we rustig konden opstarten.

In de dienst ging, wegens vakantie van de predikant, dhr. Colin Lloyd voor, die "accredited preacher" is in de Presbyterian Church in Ireland. Zijn preek ging over Psalm 19, waarbij hij speciale aandacht gaf aan verzen 7 t/m 9. Hij volgde de tekst in zijn verklaring nauwgezet. De indruk ontstond dat hij niet 100% tevreden was met de in deze gemeente gebruikte bijbelvertaling (NIV UK voor de kenners) want tijdens zijn preek corrigeerde hij die voortdurend vanuit het Hebreeuws. Hij had weinig op met schriftkritische benaderingen van de tekst. Dergelijke gedachten noemde hij "utter rubbish". De muziek tijdens de dienst werd verzorgd door een dame, niet de vaste organist want die was afwezig. Zij speelde afwisselend op het orgel en de piano. De meerwaarde van de piano zagen wij niet zo. Het zingen bij het orgel ging in elk geval een stuk beter. Gelukkig werden wij geholpen door een mevrouw schuin links voor ons die vol overgave, uit volle borst en met gesloten ogen de liederen meezong. Ieder in de kerk kon haar horen. We konden ons niet aan de indruk onttrekken dat er enige rivaliteit tussen haar en de organiste ontstond wie de leiding had...

Het was al met al een genoegen om in deze mooie kerk deze dienst mee te maken.

Vanmiddag wilden we de evening prayer in Christ Church Cathedral bezoeken. Deze zou om 15.30 uur beginnen, rond 15.00 uur gingen we op pad. Toen we in de kerk aankwamen, bleek dat deze dienst wegens vakantie niet doorging! Dat maken nu in Nederland nooit mee...

In onze hotelkamer hebben we toen maar een e-dominee beluisterd. Dat ging gelukkig ook goed.

We hebben daarom nog maar een wandeling gemaakt langs de rivier de Liffy en over de Ha'penny Bridge. Deze brug heette oorspronkelijk de Wellington Bridge, maar heeft zijn bijnaam te danken aan het feit dat er na de opening in 1816 tol van een halve penning werd gevraagd. In 1919 werd de tol opgeheven, maar de bijnaam is gebleven.

Ook kwamen we nog langs Trinity College. Dit werd in 1592 gesticht door Elizabeth I op de plaats van een augustijnenklooster. Het was oorspronkelijk een protestantse universiteit en het duurde tot in de jaren zeventig van de 20e eeuw voor katholieken werden toegelaten. Tot de oud-studenten van Trinity behoren o.a. de politicus-filosoof Edmund Burke. Het terrein van Trinity vormt een oase van rust midden in de stad. De grootste attracties zijn de Old Library en het Book of Kells (het rijkst geïllustreerde manuscript van Ierland, rond 800 geschreven door Keltische monniken en bevat de vier evangeliën in het Latijn).

Onderweg schoot ik nog wat plaatjes van diverse voordeuren. De blauwe heeft mijn voorkeur ;-)

 Morgen (maandag) schijnt het een bank holiday te zijn. We gaan meemaken wat dat inhoudt...

Van Holyhead naar Dublin

Gelukkig was het feestje gisteravond redelijk vroeg afgelopen, zodat we toch een goede nachtrust hebben gehad. Vanochtend wilden Tanja en ik om 7.30 uur een wandeling gaan maken, maar helaas regende het cats & dogs (oftewel pijpenstelen). Morgen een nieuwe poging...

Om 8.00 uur zaten we aan het ontbijt. Sommigen (ik noem geen namen) gingen voor het echte werk en schepten hun borden vol met eieren, bacon, worstjes, black pudding, tomaten en champignons. Anderen begonnen de dag wat voorzichtiger en hielden het bij yoghurt met fruit en wat toast. Na het ontbijt pakten we de laatste spullen in en vertrokken we richting Holyhead om de ferry naar Ierland te nemen. Voordat we bij de boot waren, moesten we nog door een soort zee rijden...

Het inchecken ging heel snel, deze keer zelfs geen paspoortcontrole. Bij het inrijden van de boot moesten we een steile helling op. Gelukkig rijden zowel Arjen als Jan in een automaat, anders zou dit wel wat zweetdruppeltjes gekost hebben (mij in ieder geval wel)... Het was behoorlijk krap op het parkeerdek, maar met wat passen en meten konden we er allemaal op.

In ruim 2 uur voeren we naar Dun Loaghaire. De veerboot was trouwens een catamaran en vaart dan ook met grote snelheid, zelf noemt Stena Line het een hogesnelheidsferry. Alleen op het achterdek kun je naar buiten.

Onderweg kwamen we nog langs South Stack, het eilandje met de vuurtoren waar we gisteravond waren.

Om ong. 12.45 uur waren we in Ierland!
We besloten eerst maar een hapje te eten en vonden een leuk restaurantje: The Hen House.
Hier hebben we heerlijk geluncht!

Na het eten hebben we nog wat gewinkeld in Dun Loaghaire.

Bij de plaatselijke Van der Boom kochten we een boek en een CD.

Het is trouwens wel weer even wennen: in Ierland hebben ze euro's (in Engeland ponden) en de afstanden en snelheden worden hier weer in kilometers per uur vermeld (in Engeland in mijlen). Maar goed, dat went vanzelf. Rond een uur of drie besloten we dat het mooi geweest was en gingen we richting ons hotel: het Harrington Hall Hotel in Dublin. We blijven hier tot a.s. dinsdag. De kamers zijn netjes. Alleen rijdt er een tram door de straat, dus aan dat geluid moeten we nog wel even wennen.

Helaas regent het nog steeds (ja, we hadden het kunnen weten...). Tanja, Arjen en ik zijn toch nog even de stad ingegaan om een paar flessen water te kopen en alvast een eettentje voor vanavond uit te zoeken: Il Primo, waar we ondertussen (o.a.) heerlijke risotto hebben gegeten en ook een heeeerlijk dessert...

Verder gaan we nu nog wat relaxen en hopen we voor morgen op droog weer...

Onderweg naar Holyhead

Om 4.00 uur vannacht kwamen we in Harwich aan. Om 5.30 uur werden we aan het ontbijt verwacht. Ondanks de korte nacht hebben we heerlijk gegeten. Daarna de spullen gepakt en even na half 7 reden we de boot af.

Gelukkig waren de mensen van de UK Border Control ook nog niet erg actief. Na controle van de paspoorten, mochten we gelukkig doorrijden! We moesten vandaag een flink stuk rijden naar Holyhead, in het puntje van Noord-Wales. De tocht ging voorspoedig. Natuurlijk maakten we nog een paar keer een stop. Een bakje koffie en wat eten gaan er altijd wel in.

Zo rond half 4 reden we het parkeerterrein van het hotel op, het Trearddur Bay Hotel in Trearddur Bay. Natuurlijk moesten we de omgeving verkennen. We hebben uitzicht op de baai, zoals de naam van het hotel natuurlijk al doet vermoeden ;-). Sommige leden van de familie hebben een zeer luxe kamer, anderen moeten het met een wat eenvoudiger onderkomen doen. Betty slaapt (hoera!) boven de feestzaal waar right now een bruiloft wordt gevierd...

Na het eten zijn we nog even naar een mooi uitkijkpunt in de buurt geweest: South Stack. Helemaal onderaan een rots ligt een klein eilandje met daarop een vuurtoren. Helaas konden we niet op het eilandje komen, het was na sluitingstijd!

Morgen om 10.30 uur nemen we de boot naar Dun Loaghaire in Ierland!

We gaan op reis en nemen mee...

Donderdagavond rond 20.45 uur kwamen we elkaar tegen ergens langs de A20, bij een benzinestation vol met grote vrachtwagens. Daar vandaan gingen we op weg naar Hoek van Holland, waar we zonder problemen konden inchecken op de Stena Line Brittanica.

Een mooie, nog vrij nieuwe boot. De kids bleven liever in de hut, maar wij wilden de afvaart niet missen! Onder het genot van een drankje voeren we de haven uit... Na een tijdje werd het wel erg fris buiten, dus zochten we onze hutten op. Om 5.30 uur worden we aan het ontbijt verwacht...