Berlijn - 2

Gisteravond, rond een uur of 22.30 uur, zijn Tanja, Arjen en ik de stad nog in gelopen om de Brandenburger Tor en de Reichstag bij nacht te zien. En maakten we een wandeling over Unter den Linden. We waren duidelijk niet de enigen die dit bedachten, maar het was wel een mooi gezicht!

Na een onrustige nacht (tot laat waren de medebewoners in het appartementengebouw actief en de bouwvakkers die hiernaast aan het werk zijn, startten alweer vroeg) gingen Tanja en ik rond 8.30 uur op weg voor een wandeling door Berlijn. De zon brandde alweer aardig, daarom de rondte maar niet al te groot gemaakt. We kwamen o.a. over de Gendarmenmarkt, met daarop 2 18e-eeuwse kathedralen: de Deutscher Dom en de Französicher Dom, met daartussen het concertgebouw.

Na de beloofde en gekregen pannenkoeken (waarvoor dank AL) en heerlijke frambozen (thanks to Mat), waren we reisvaardig. Op de hoek kochten we tickets voor de hop-on-hop-of-bus en stapten bij halte Checkpoint Charlie in. Onderweg hebben we ontzettend veel mooie gebouwen gezien. Helaas was fotograferen in de overvolle bus erg lastig.

We kwamen o.a. langs:

Alexanderplatz

Fernsehturm

Berliner Dom

Brandenburger Tor

Holocaust Memorial

Schloss Charlottenburg

Kurfurstendamm

Gedachtniskirche

KaDeWe, Kaufhaus des Westens

Potsdamer Platz

Berlijn werd na afloop van de Tweede Wereldoorlog bezet door de geallieerde troepen van Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. Tijdens de Conferentie van Potsdam in 1945 werd Berlijn, net als de rest van Duitsland, in vier sectoren verdeeld: een Sovjet-, een Amerikaanse, een Britse en een Franse sector. Berlijn werd het brandpunt van de Koude Oorlog, aangezien de stad midden in de Sovjet-bezettingszone in Duitsland lag. Al snel gingen de drie kapitalistische sectoren (de Franse, Britse en Amerikaanse sector) meer samenwerken; de Sovjet-Unie zette een afwijkende politieke lijn uit.

Op 24 juni 1948 blokkeerden de Sovjetautoriteiten de westelijke sectoren in de hoop de hele stad te annexeren. Het was voor mensen uit de drie westelijke sectoren verboden door de sector van de Sovjet-Unie te reizen. Omdat de sectoren van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de Verenigde Staten als een eiland in de Sovjetsector lagen, was het niet mogelijk deze gebieden over land van goederen te voorzien. De westelijke geallieerden reageerden daarop door een luchtbrug in te stellen: alle goederen die de stad nodig had werden met vliegtuigen aangevoerd. Op 12 mei 1949 werd de blokkade opgeheven.

In 1949 werd tevens de Bondsrepubliek Duitsland (met als hoofdstad Bonn) opgericht, bestaande uit de Franse, Engelse en Amerikaanse sector. De Sovjet-sector werd omgevormd tot de Duitse Democratische Republiek (DDR). De DDR kreeg een communistische regering en Oost-Berlijn werd, tegen de gemaakte afspraken in, hoofdstad van de DDR. Na de stichting van de Bondsrepubliek nam West-Berlijn vrijwillig alle wetten over van de Bondsrepubliek, en werd beschouwd als een deelstaat daarvan.

Steeds meer DDR-burgers vluchtten naar West-Berlijn. Om deze vluchtelingenstroom tegen te houden besloot de DDR in 1961 West-Berlijn te isoleren. In de nacht van 13 augustus 1961 werd een grens opgetrokken rondom West-Berlijn. Al snel werden deze prikkeldraadversperringen vervangen door een muur. Iedereen die probeerde vanuit Oost-Berlijn naar West-Berlijn te vluchten, werd neergeschoten. Er waren slechts een paar doorgangen, die het onder andere voor westerse toeristen mogelijk maakten Oost-Berlijn voor een dag te bezoeken. Hiervan is Checkpoint Charlie een bekend voorbeeld. Op 26 juni 1963 bracht de Amerikaanse president John F. Kennedy een bezoek aan West-Berlijn, mede om de bewoners daar een hart onder de riem te steken, en hij hield er zijn wereldberoemd geworden toespraak “Ich bin ein Berliner!”

Aan de deling kwam een einde toen in 1989 de ontevredenheid in de DDR zo groot werd, dat het regime er geen grip meer op had. Op 9 november 1989 werd de muur door demonstranten langzaam afgebroken. Hiermee werd de grens tussen Oost- en West-Berlijn na jaren van scheiding geopend. Op 3 oktober 1990 werd Duitsland officieel herenigd. Hierbij traden de Oost-Duitse deelstaten, die in 1952 waren afgeschaft en in 1990 heropgericht werden, tot de Bondsrepubliek toe als 'nieuwe deelstaten', werden West-Berlijn en Oost-Berlijn samengevoegd tot één deelstaat en werd Berlijn ook weer de hoofdstad van Duitsland. In 1991 werd de beslissing genomen de regering naar Berlijn te verhuizen, hetgeen in 1999 daadwerkelijk gebeurde. Berlijn heeft tegenwoordig dus de titel Bondshoofdstad van Duitsland. Oost-Berlijn had zich na de oorlog heel anders ontwikkeld dan West-Berlijn. Pas na de val van de Muur werden de door de oorlog beschadigde woonwijken in Oost-Berlijn opgeknapt. Veel gebouwen zaten nog vol met kogelgaten uit de Slag om Berlijn.

  

Net hebben we een pizza in ons appartement gegeten. Nu gaan we weer inpakken, want morgen vertrekken we naar Dresden.

Berlijn

Vanochtend waren Tanja en ik om 7.45 uur al onderweg voor onze ochtendwandeling. Deze morgen deden we een rondje over het strand. De nodige calorieën moesten nl. verbrand worden...

Om 8.30 uur zaten we weer met z'n allen aan het ontbijt. Daarna werden de laatste spullen verzameld en in de auto gezet en rond 9.30 uur verlieten we Lobbe.

Het eiland Rugen af ging niet zo snel. Er was meer verkeer dat richting Stralsund wilde. Eenmaal op de snelweg ging het prima. De eerste helft heeft Betty gereden. Na de lunch en tevens tankbeurt, nam Jan het stuur over.

We kwamen op een gegeven moment vrij dicht langs de Poolse grens. Er werd even overwogen om die kant op te gaan, dan konden we dat land ook weer afvinken... maar uiteindelijk deden we het toch niet.

Na een voorspoedige reis, waren we rond 14.30 uur bij ons appartement in de Kochstrasse. Dat ligt om de hoek bij Checkpoint Charlie, hartje Berlijn dus.

Het appartement van Jan en mij (Betty) was al klaar, daar hebben we dus even koffie gedronken. Na een uurtje was het appartement van de anderen ook schoon en konden zij ook hun spullen uitladen. De auto's staan in een parkeergarage onder het appartementengebouw.

Rond een uur of 17.00 zijn we lopend de stad gaan verkennen. We kochten wat drinken en ingrediënten voor pannenkoeken die AL, met hulp van Freek, morgenochtend voor ons gaat bakken.

We liepen verder langs Checkpoint Charlie en een gedeelte van de muur. Morgen meer daarover!

Rond 19.00 uur gingen we eten bij een Italiaan om de hoek. Een aanrader! Ik at eendenborst met aardbeien. Achteraan hadden we heerlijke toetjes. Pa schudt nu vast z'n hoofd en roept dat het aan de ínname-kant zit. We know...

Nu zit ik heerlijk op het balkon (3 hoog) en kijk ik naar het appartement van de family dat zich schuin onder mij op de begane grond bevindt.

Straks wellicht nog even naar de Brandenburger Tor? Anders morgen!

Het internet is helaas niet geweldig. Of de foto's geüpload kunnen worden, weet ik niet.

Jullie gaan het zien (of niet ;-).

See you!

Thiessow en een rondje Bergen, Putbus en Gager

Om 7.45 uur vertrokken de sportievelingen van het reisgezelschap voor hun half uurtje (noodzakelijjke ;-) beweging. Het weer was zo vroeg op de ochtend prima!

Na een lekker ontbijt vertrokken we rond 9.30 uur naar Thiessow. Ik geef de pen nu door aan Jan:

De (Evangelische) gemeente van Mönchgut (zo heet het schiereilandje waar ons hotel staat) heeft diverse mooie kerkjes, waar elke zondag diensten worden gehouden. Zie www.kirche-auf-moenchgut.de. Maar vandaag was dat niet het geval: er was nu een dienst op het terras van het strandcafé in Thiessow, een paar kilometer bij ons hotel vandaan. Zo kwam het dat we deze zondagmorgen al voor tienen op een terras zaten, met uitzicht op de Oostzee. We waren niet bepaald alleen: het terras zat goed vol.

De dienst werd geleid door twee voorgangers: pastor Passauer uit Berlijn (in een zwarte toga) en pastor Metz die aan de gemeente van Mönchgut verbonden is (in een witte toga). Voor de muziek werd gezorgd door Kantor (dat is hier ook een kerkelijk ambt) Damm uit Wenigerode, die wat orgelklanken aan een keyboard ontlokte, en de blazers van de Mönchguter Bläserkreis. We kregen een papiertje met daarop de liederen en orde van dienst. Bij de liederen stonden ook noten, zodat we goed mee konden zingen.

Op het papiertje stond ook de tekst van Psalm 8 afgedrukt, met daarbij de woorden "im Wechsel zu lesen". De bedoeling was, zo bleek, dat twee regels door de pastor en daarna twee regels door de gemeente werden gelezen. Wij hebben in ons beste Duits meegemurmeld met de schare. Het had wel iets, zo'n interactieve orde van dienst. Uiteraard deden we ook de Glaubensbekenntnis en het Vaterunser collectief, maar dat kwamen we eerder tegen.

Er waren twee schriftlezingen. De eerste was uit het boek Jona over de storm op zee, de slapende Jona die gewekt wordt, ontmaskerd als de oorzaak van het noodweer en uiteindelijk overboord moet, waar hij opgeslokt wordt door de vis die hem na drie dagen uitspuwt. De tweede lezing was uit Markus 4, over de storm op het meer, Jezus die slaapt aan boord van het schip, gewekt wordt door zijn discipelen, de storm tot bedaren en aan de discipelen vraagt of zij geen geloof hebben.

Het thema van de preek, gehouden door pastor Metz was "einfach mal abtauchen". Even onderduiken, op vakantie, weg van het leven en de drukte van alledag. In de lezingen heeft onderduiken twee betekenissen. Het is niet altijd positief. Jona dook weg voor de wil van God en ging niet naar Ninevé. Maar toen hij letterlijk in het water gegooid werd, onderging in de golven en de vis, hervond hij de balans en vond hij in drie dagen in zijn redding God terug. Wie rust zoekt tijdens de vakantie, in plaats van verstrooiing, die kan zo ook God vinden. Jezus dook ook onder, sliep ook in de storm. Hij slaapt eigenlijk niet om te rusten, maar doordat hij de rust al heeft. Wie onder water duikt, krijgt niets mee van wat er boven gebeurt, de golven en de wind. Zo is Jezus zelfs gerust in de storm. Zo onderduiken is geloof. Slapen in de storm, zingen en danken in de buik van de vis.

Jezus bedwingt na de rust de elementen, Jona preekt na de drie dagen in de vis zo dat de inwoners van Ninevé zich bekeren. Zo is deze rust een bron van kracht die tot grote daden in staat stelt. Deze rust is voor ieder bereikbaar, niet slechts voor hoogvliegers in het geloof. De vraag van Jezus, of de discipelen geloof hebben, is niet retorisch en wordt ook aan ons gesteld. Wie in de rust geloofskracht vindt, kan bergen verzetten en dichterbij zichzelf en bij God komen. Die rust wenste de pastor allen toe.

  

Na de dienst was er koffie met koek. Toen ik (Jan) de Berlijnse pastor een hand gaf raadde hij mij aan snel koffie te pakken tegen de kou. Het was tijdens de dienst namelijk steeds frisser geworden en na afloop begon het te regenen, terwijl ik nog in korte mouwen liep. Ik zei tegen hem dat hij in zijn woord van welkom wel had gezegd dat er mensen uit alle Duitse Bundesländer waren, maar dat wij buitenlanders waren. Daarop antwoordde hij dat we hier geen buitenlanders waren, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God.

Zo voegen we weer een mooie ervaring toe aan onze buitenlandse kerkbezoeken!

  

Na een late lunch op de hotelkamer, reden we nog een rondje door het druilige weer. Helaas werd dat er de rest van de dag niet echt beter op...

  

Putbus is de jongste stad op Rügen, gebouwd door vorst Malte de 1e in classistische stijl. Er is onder meer een Circus a la Bath, veel witte gebouwen (het wordt dan ook wel de weisse Stadt genoemd), een monument op de markt voor de gevallenen in de Deens/Duitse oorlog van 1864, de Zevenweekse oorlog van 1866 en de Frans/Duitse oorlog van 1870/1871. Malte bouwde ook een slot, maar dat is in 1962 gesloopt omdat het de communistische heersers te veel deed denken aan de feodale tijd.

 

Prora - Jasmund National Park

Tanja en ik besloten gisteravond na onze strandwandeling, om vanochtend 8.00 uur opnieuw zo'n wandeltocht te maken. Helaas regende en onweerde het op dat tijdstip, dus kwam er niets van onze goede voornemens terecht.

Om 9.00 uur hadden we met de rest van het reisgezelschap in de ontbijtzaal afgesproken. Na een stevig ontbijt, vertrokken we rond 10.15 uur vanaf het hotel.

De eerste stop was bij de Lidl in Baabe, voor wat vergeten boodschappen en broodjes voor de lunch. Terwijl wij de boodschappen inlaadden, kwam aan de overkant van de weg de stoomtrein voorbij. In de reisgids las ik dat die de bijnaam 'Rasender Roland' heeft gekregen, ondanks dat hij meer boemelt dan racet...

We wilden vandaag naar Prora. In dit plaatsje aan de baai de Prorer Wiek, staat een omstreden nazi-bouwwerk uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Voor de onwetenden onder ons, wat info hierover:

Op 30 juli 1935 droeg Max von Veltheim, hertog van Putbus, een zeven kilometer lange kuststrook met 22 hectare land van zijn gebied over aan het Deutsche Arbeitsfront (DAF), dat hier een badhotel wilde laten bouwen, KdF-Seebad Rügen of Kraft durch Freude - Seebad Rügen. De opdracht voor de bouw werd in 1935 gegeven door Adolf Hitler zelf. In het badhotel van Kraft durch Freude moesten twintigduizend vakantiegangers uit de arbeidersklasse zich kunnen ontspannen. Hitler ging ervan uit dat arbeiders die zich goed konden ontspannen ook sterke zenuwen kweekten. Hij meende dat alleen een volk dat zijn zenuwen beheerst in staat is tot grote prestaties.

In totaal plande men vijf van dergelijke reusachtige badhotels. Naast Prora in Rügen, dat daadwerkelijk gebouwd werd, voorzag men gelijke project in Kolberg, in Oost-Pruisen en aan het Timmendorfer Strand. Op 2 mei 1936 startten de bouwwerkzaamheden. Er werd nog wel een ontwerpwedstrijd uitgeschreven, maar eigenlijk stond al vast dat het complex zou worden getekend door Clemens Klotz, de favoriete architect van DAF-leider Robert Ley. Het DAF was tijdens het nazi-regime de enig toegelaten vakbond. Klotz had zijn strepen al verdiend met de bouw van Burg Vogelsang in de Eifel, een opleidingscentrum voor de ideale ariër. Klotz' ontwerp werd tijdens de Wereldtentoonstelling van 1937 in Parijs bekroond met de Grand Prix voor architectuur.

Klotz ontwierp op de feestzaal na het hele complex. Alles aan het ontwerp was kolossaal, megalomaan en buitenmaats. Hij tekende twee vleugels (noordelijke en zuidelijke vleugel) met ieder vier grote bouwblokken van elk 550 meter lang, in het totaal 4,5 km lang. Het gehele project vormde één lijn die de zachte ronding van de baai volgt. In totaal telde het complex tienduizend tweepersoonskamers, alle naar het oosten gericht met uitzicht op zee. Verder zouden er twee golfslagbaden komen, een theater, een bioscoop en een feestzaal met 25.000 zitplaatsen. Aan een kade zouden cruiseschepen en zelfs onderzeeërs kunnen afmeren.

De kamers zijn overigens vrij bescheiden wat betreft afmetingen en meubilair. De afzonderlijke kamers zijn 5 bij 2,5 meter en hadden alleen een bed, een zithoek, een wastafel en cv. De gemeenschappelijke toiletten en badkamers bevonden zich in zijvleugels, loodrecht op de hoofdrichting van het complex. In deze zijvleugels waren de trappenhuizen, de liften en de personeelsruimten gesitueerd.

Bij de bouw waren vrijwel alle grote Duitse bouwbedrijven betrokken. Het complex zou in de zomer van 1940 in gebruik worden genomen. Toen in september 1939 de Tweede Wereldoorlog uitbrak, legde men de bouw stil. Acht hotelblokken, het theater en de kade waren op dat moment in ruwbouw klaar. De feestzaal en de golfslagbaden zijn nooit gebouwd. Prora is ook nooit gebruikt voor het doel, waarvoor het werd ontworpen. Het behoort daarom tot de grote nutteloze werken.

Tijdens de oorlog werd een deel van het complex provisorisch bewoonbaar gemaakt voor de tijdelijke huisvesting van burgers, die de bombardementen op Hamburg waren ontvlucht. Aan het eind van de oorlog was er een opleidingsinstituut voor Flak-helpsters gevestigd.

In mei 1945 werd het complex overgenomen door het Rode Leger, dat er grondbezitters interneerde. Ook werden er verdrevenen uit de Duitse Oostgebieden ondergebracht. Men heeft geprobeerd het geheel af te breken, maar het was zo degelijk gebouwd dat men ervan afzag. Tot in 1947 werden delen van het complex ontmanteld om naar de Sovjet-Unie te worden overgebracht. In 1948 werden er Russische soldaten gehuisvest, en daarna de Nationale Volksarmee (NVA), die er een sanatorium en een opleidingsinstituut voor onderofficieren in onderbracht. Ook werden er soldaten van bevrijdingslegers uit de Derde Wereld opgeleid. Na afloop van de Koude Oorlog werd Prora overgedragen aan de Bundeswehr. Eind 1992 verliet het leger het complex.

Het geheel werd geleidelijk een spookstad aan zee. In het derde blok zijn tegenwoordig ateliers, particuliere musea, een jeugdherberg en horecagelegenheden ondergebracht. Begin mei 2012 kwam er weer beweging in het project doordat het Berlijnse vastgoedbedrijf Irisgerd blok I voor 2,75 miljoen euro aankocht met de bedoeling er een hotel in onder te brengen met vakantieverblijven.

Nadat we uitgekeken waren en het e.e.a. gegeten hadden, reden we verder naar het noorden richting Jasmund National Park. Vanaf de parkeerplaats is het mogelijk om je met een pendelbus te laten vervoeren naar de Konigsstuhl (118 meter boven Normalnull), een punt waar je een mooi zicht hebt op de kalkrotsen.

Een kleine wandeling bracht ons naar nog een spectaculair punt: Viktoriasicht. Hier is een klein platform dat boven de afgrond uitsteekt. We namen het onzekere, maar voor het zekere dit keer en waagden ons erop om toch even die stoere foto te kunnen maken ;-)

Omdat we ondertussen al een eind op weg waren, dachten we ook Kap Arkona (het noordelijkste punt van Rugen) nog even te bekijken. Maar onze oosterburen zijn niet gek en weten overal een slaatje uit te slaan. Een eind van de punt af kwamen we bij een parkeerplaats waar je, uiteraard tegen betaling, je auto kan stallen en waar je dan, ook weer tegen betaling uiteraard, met een busje werd vervoerd. Bij de Konigsstuhl was het zo dat je dan ook nog eens entree moest betalen voor het uitzichtpunt. Nu zijn we niet heel gierig, maar we waren er ondertussen wel klaar mee. Na een mooie rit, kwamen we weer in Baabe waar we een hapje gegeten hebben. Daarna gingen we terug naar ons hotel, waar de heren een duik in de Oostzee gingen wagen.

Bis Morgen!

Strandhaus Monchgut (Lobbe) Rugen

17 juli 2015... Eindelijk is het zover: ons reisavontuur begint vandaag!

Rond de klok van 7.00 uur word ik door Jan opgehaald en vertrekken we richting carpoolplaats bij Papendrecht, waar de rest van het gezelschap (bestaand uit Arjen, Tanja, AL + Mat en F) aansluit.

De reis verloopt voorspoedig en een eindje voor Osnabruck stoppen we voor een bakje koffie.

Daarna gaan de dames achter het stuur en wordt er in een vlot tempo doorgereden tot voorbij Bremen. Ondertussen is het 12.00 uur geweest, dus lunchen we hier gelijk. De heren kruipen na de lunch weer achter het stuur. We maken ons op voor de drukke route langs Hamburg. In het verleden hadden we hier tot 2x toe enorm veel last van Stau und baustelle, maar vandaag valt het mee. Een aantal keer wordt er flink geremd en staan we haast stil. Rond 15.00 uur zijn we net Wismar gepasseerd en stoppen we opnieuw, deze keer voor benzine en we drinken gelijk wat op het terras. De laatste kleine 200 km. mogen de dames weer achter het stuur. De snelweg tot aan Stralsund is goed te doen. Bij Stralsund rijden we over een enorme brug het eiland Rugen op. (Jammer dat ik moest rijden, anders had ik nog wat mooie fotootjes kunnen schieten ;-). De navigatie stuurt ons over de toeristische route... We rijden over asfalt in allerlei stadia van ontbinding... Verder komen we over een kasseienweg (schrijf ik dat zo?). Je mocht er met 80 km over heen, maar harder dan 30 leek mij onverantwoord.

Rond 17.30 uur arriveren we op de plaats van bestemming. Na een poosje relaxen op de hotelkamer, was het tijd voor een hapje eten. Aan het eind van de weg zit een restaurant waar je prima kunt eten,  uiteraard namen we een ijsje na. Dat mocht wel vandaag, omdat T&A vieren dat ze 18 jaar getrouwd zijn. Alsnog van harte!

Na het eten zijn we nog even naar het strand gelopen, waar je mooi uitzicht hebt over de Oostzee. Natuurlijk nog gauw wat fotootjes geschoten en de trouwreportage van T&A dunnetjes over gedaan.

  

Nu gaan we op tijd naar bed. Gute Nacht, liebe Leute!