Schilberg -1-

Het wordt wat verwarrend voor de lieve lezertjes. Het Duitse avontuur van J&J is nog niet helemaal afgelopen (hoewel ze inmiddels voet op Nederlandse bodem gezet hebben) en het volgende duo is alweer op reis! De geoefende lezers zijn vast in staat om de verschillende verhaal-/reislijnen uit elkaar te houden.

 Tanja en ik reisden vanmorgen af naar de provincie Zuid-Limburg. Op de grens met België staat ons onderkomen voor de komende week: de voormalige grenspost Schilberg.

Voordat we daar arriveerden, maakten we een stop in Thorn, bekend als het witte stadje.

Thorn ontstond rond 990. Er werd een abdij gebouwd voor vrouwelijke kloosterlingen van adellijke komaf. 800 jaar lang was het een mini-vorstendom waar 33 abdis-vorstinnen de scepter zwaaiden. Het staatje had een eigen rechtspraak en sloeg een eigen munt.

Met de komst van de Fransen in 1794 kwam hier een einde aan. De adellijke dames vluchtten voor de Fransen en er voor in de plek kwamen veel armen in het stadje wonen.

De Fransen voerden een belasting in op basis van de omvang van de ramen. Meer ramen in huis betekende een hogere belasting. De arme bevolking metselde de ramen dicht om de belastingaanslag te beperken. Om de 'littekens van de armoede' te verbergen, werden de huizen wit gekalkt.

Op het terras van Steyn Dullens Patisserie aten we een heerlijk broodje humus met gegrilde groenten. Sommige mensen moeten lang wachten op Schiphol, anderen op een trein, wij vandaag op deze lunch. Maar na een uur wachttijd konden we eindelijk onze honger (nou ja, trek) stillen.

De abdijkerk

In Margraten deden we bij de supermarkt wat boodschappen en om 16.00 uur meldden we ons bij Paul van het vakantiehuisje. Tassen werden uitgeladen, koffers uitgepakt, boodschappen opgeruimd en daarna genoten we van een Nespressootje in ons tijdelijke onderkomen.

In Mechelen aten we vanavond lekker bij restaurant Proeff!

Op de foto hierboven de voormalige grenspost. In het rechtse gedeelte van het witte gebouw verblijven wij.
En onderstaand het dakterras, waar we nog even heerlijk in de zon zaten.

Het Duitse Avontuur (10): Mont Royal

De kerkdienst in de Evangelische Kirche van Trarbach begon om 11 uur. Ideaal voor uitslapende vakantievierders. De kerk ligt hoog. Er moeten flink wat traptreden beklommen worden om de ingang te bereiken. Dat hadden niet velen gedaan, want met een stuk of vijftien toeristen, de meesten herkenbaar als landgenoten, kwam het bezoekersaantal op rond de dertig. Terwijl de kerk een veelvoud van dat getal zou kunnen herbergen. De plaatselijke predikant heette de gasten "van onze kleine gemeenschap" dan ook hartelijk welkom in de dienst. De dienst had een wat traditioneler karakter dan die van de vorige week. Centraal stond het verhaal waarmee Johannes 8 begint: de confrontatie tussen de Farizeeërs en Jezus over de overspelige vrouw, waarbij hij zegt: wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Hij bukt dan tweemaal om met zijn vinger in de aarde te schrijven. Dat tweemaal was mij eerlijk gezegd nooit zo opgevallen, maar de predikant had er een originele uitleg bij. Het was een boeiende preek. Zelf vond hij hem wat lang, maar wij zijn "thuis" wel langere gewend.

Na de lunch werd het steeds warmer in ons vakantiehuisje en ondanks de parasol ook op ons terrasje. We hebben toen de verkoeling gezocht in de bossen van de Mont Royal, rond het vakantiepark. Met mooie doorkijkjes op de rivier en de dorpen aan beide zijden van "onze" smalle landtong tussen de slingerende rivier.

Die Mont heet trouwens niet zomaar Royal. Eind zeventiende eeuw liet  koning Lodewijk XIV van Frankrijk, die met vele landen in oorlog was, op deze hoge landtong een enorme vesting bouwen, echt een stad op de berg. Naar verluidt werden hier 8.000 dwangarbeiders voor ingezet. Van 1687 tot 1692 waren zij hier actief. Er hadden duizenden soldaten en paarden in moeten kunnen. Toen de zgn. Negenjarige Oorlog beëindigd werd in de Vrede van Rijswijk bezegelde dat het lot van de vesting Mont Royal: in 1698 werd zij verwoest. Nu ja, de sporen zijn er nog altijd. Na opgravingen ook weer zichtbaar gemaakt en voorzien van informatieborden. We kwamen ze al wandelend dan ook tegen: delen van hoge muren en wallen, keldergewelven en bastions.

Onderweg kwamen we ook langs het vliegveldje. Een grasbaan waar kleine propellervliegtuigen opstijgen en landen en ook zweefvliegtuigen de lucht ingetrokken worden. Een boeiend gezicht om het ene vliegtuig het andere te zien trekken!

Na onze wandeling keken we mee met de eredienst in onze thuisgemeente en aten we een zelfgekookt pastamaal. Hiermee sluiten we onze dagen aan de Moezel af: morgen wacht Maastricht!

Het Duitse Avontuur (9): langs de Moezel

We startten deze zonovergoten zaterdag rustig op. Vervolgens reden we langs de Moezel in de richting van Cochem. De hellingen van het Moezeldal zijn op de meeste plaatsen steil. De wijngaarden dus ook. De steilste helling, de Bremmer Calmont, is 68%. Je ziet op veel plaatsen dan ook monorails door de wijngaarden lopen waarmee de wijnboer zichzelf, zijn spullen en de druiven langs de helling kan vervoeren.

In Cochem was het druk met toeristen, al begrepen we dat de streek met alle problemen van covid en overvolle luchthavens zo'n 20% minder bezoekers heeft dan in topjaren. Het is natuurlijk jammer voor de lokale economie, maar wij misten ze niet echt... Na de lunch liepen we een rondje langs de winkeltjes in Cochem. Er zijn souvenirshops en uiteraard wijnverkopers. Maar verder zijn het allemaal winkeltjes met kleding, tassen, schoenen en andere artikelen die men thuis ook krijgen kan. Kennelijk hebben vakantiegangers die op reis ineens nodig.

Vervolgens liepen we het steile weggetje naar de Reichsburg op, die zo'n 100 meter boven de stad staat op een heuvel. Daar moet je als Moezeltoerist toch geweest zijn. Al zijn we niet naar binnen gegaan, we genoten wel van het uitzicht.

Onderweg naar "huis" zijn we gestopt bij een wijnboer. Na wat proeven en uitleg, de eerder genoemde steilste helling behoorde tot zijn domein, lieten we ons verleiden tot de aankoop van wat flessen. 

Tenslotte keken we nog wat rond in Traben-Trarbach (vlakbij het vakantiehuisje). Dit stadje ligt aan beide oevers van de Moezel. Behalve de rivier kun je er ook mooie gebouwen zien. In het begin van de twintigste eeuw was de stad een van de grootste exporteurs van wijn in Europa, en dat bracht geld in het laatje. Er zijn dan ook statige gebouwen, vaak met Jugendstilkenmerken.

We hebben hier gelijk maar gegeten ook. Dit keer niet buiten, maar een beetje in het donker, onder de gewelven van wat een oude stal zal zijn geweest. Het had wel een bijzondere sfeer en het eten smaakte goed.

Vervolgens de laatste kilometers naar het vakantiehuisje, waar we tot het bijna donker werd nog heerlijk op het terras zaten.

Het Duitse Avontuur (8): van Leipzig naar de Moezel

Vandaag niet zo veel te melden. Een transferdag: we reden van Leipzig in het oosten naar Kröv aan de Moezel in het zuidwesten van Duitsland. Meer dan 500 km,  met her en der Stau en/of Baustelle. De deelstaten Sachsen, Thüringen, Hessen en Rheinland-Pfalz trokken aan onze ramen voorbij. Een hele rij plaatsnamen uit de biografie van Maarten Luther, inclusief de als UNESCO werelderfgoed aangemerkte Wartburg, lieten we rechts en links liggen. Glooiend heuvelland met akkers, bos, bergen, rivieren, kastelen en ruïnes, er is vanaf de Autobahn heel wat te zien. Ook door een niet zo schone ruit.

Intussen moet er op die snelweg, waarvan hele trajecten zonder maximumsnelheid, wel geconcentreerd gereden worden. Al kan daarbij best eens gelachen worden.

Dan komt uiteindelijk het moment dat, na die lange dag voor beide chauffeurs annex bijrijders, de laatste haarspeldbochten succesvol bedwongen zijn en het panorama op de Moezel zich ontvouwt. En na enkele minuten wacht dan eindelijk... een Landal-huisje!